Schinus molle

Dzięki kaskadowemu, pierzastemu ulistnieniu i sękatemu pniowi drzewo to wprowadza romantyczny, staroświecki klimat. Wiosną wytwarza kiście drobnych, kremowych kwiatów, po których pojawiają się różowe jagody przypominające pieprz, a jego piękna korona zapewnia ażurowy cień, szybko rośnie i jest odporna na suszę.

Schinus molle to pełne gracji południowoamerykańskie wiecznie zielone drzewo, które od ponad dwóch stuleci stanowi charakterystyczny element śródziemnomorskich krajobrazów. Zwisające, koronkowe, podwójnie pierzaste liście opadają kaskadą niczym zielony wodospad z wyższych gałęzi, tworząc ciągły, delikatny ruch przy każdym podmuchu wiatru. Po drobnych żółtych kwiatach latem, od jesieni do zimy pojawiają się zwisające kiście różowego pieprzu — są one rzeczywiście używane jako przyprawa kulinarna (różowy pieprz), choć różnią się od prawdziwego czarnego pieprzu. Odporne na mróz do -7°C, wyjątkowo tolerancyjne na suszę, zasolenie i niewymagające, drzewo dobrze znosi zanieczyszczenia miejskie, odbite ciepło, gleby zasadowe i silne wiatry — cechy te czynią je jednym z najbardziej użytecznych drzew do obsadzania ulic w miastach śródziemnomorskich.

Drzewo pieprzowe osiąga 8–15 m wysokości i szerokości, przybierając pełen wdzięku płaczący pokrój. Warto sadzić je jako główne drzewo dające cień na dużych tarasach, nad podjazdami i wzdłuż bulwarów, gdzie kaskadowe ulistnienie będzie pięknie prezentować się na tle nieba; jako soliter na dziedzińcach i patio, gdzie zwiewna korona wspaniale filtruje silne śródziemnomorskie światło; lub jako drzewo alejowe wzdłuż długich podjazdów. Różowe owoce są niezwykle dekoracyjne jesienią i zimą. Należy łączyć je ze srebrzystą szarością Olea europaea, ciemnymi pionowymi formami Cupressus sempervirens oraz magentą Bougainvillea pnącej się po pniu. Agresywne korzenie powierzchniowe mogą uszkodzić nawierzchnię — należy sadzić je w odległości co najmniej 5 m od twardych powierzchni.