Punica granatum

Ulubieniec ogrodów ze względu na łatwość w utrzymaniu rozmiaru oraz uderzający kontrast między jaskrawymi pomarańczowo-czerwonymi kwiatami a bujnym zielonym ulistnieniem. Jego piękne, bogate w antyoksydanty owoce są równie smaczne, co dekoracyjne.

Granat właściwy (Punica granatum) to jedno z najstarszych drzew owocowych uprawianych w basenie Morza Śródziemnego i na Bliskim Wschodzie, posiadające ogromne znaczenie kulturowe w całym regionie. Jaskrawe pomarańczowo-czerwone kwiaty w kształcie trąbek pokrywają nagie gałęzie od późnej wiosny do wczesnego lata — od maja do czerwca — a po nich pojawiają się słynne skórzaste owoce, które dojrzewają od września do listopada, wypełnione ciemnoczerwonymi, soczystymi nasionami. Wąskie, lancetowate liście są latem jaskrawozielone, a późną jesienią przebarwiają się na głęboki żółty kolor, zanim opadną. Drzewo jest mrozoodporne do -15°C, wyjątkowo odporne na suszę i dobrze rozwija się na ubogich, kamienistych, zasadowych glebach. Toleruje silne słońce, odbite ciepło, sól i wiatr; w rzeczywistości owocuje lepiej przy pewnym stresie wodnym.

Granat osiąga 3–5 m wysokości jako wielopniowy krzew lub może być formowany jako małe drzewo z pojedynczym pniem. Można go wykorzystać jako produktywny element dekoracyjny na suchych rabatach i w nieformalnych nasadzeniach mieszanych; jako małe drzewo soliterowe w pobliżu tarasów i miejsc wypoczynku, gdzie można podziwiać jego kwiaty i dojrzewające owoce; jako nieformalny kwitnący żywopłot wzdłuż granic posesji; lub prowadzić przy ciepłych ścianach w chłodniejszych mikroklimatach. Ciemne, rzeźbiarskie zimowe gałęzie kontrastują z wiecznie zielonymi pionami Cupressus i srebrzystą szarością Olea europaea. Karłowata odmiana 'Nana' dorasta tylko do 1 m i doskonale sprawdza się w dużych donicach oraz małych ogrodach. Płomiennie pomarańczowe kwiaty warto łączyć z głębokim błękitem Plumbago auriculata oraz srebrem Salvia rosmarinus.