Olea europaea

Oliwki to żywe dzieła sztuki, głęboko zakorzenione w historii śródziemnomorskiej i cenione za produkcję podstawowego składnika kulinarnego. Ich starożytne, sękate pnie i srebrzyste ulistnienie wnoszą rzeźbiarskie piękno i charakter do każdego ogrodu.

Olea europaea stanowi kulturowe i ekologiczne serce basenu Morza Śródziemnego — udomowiona we wschodniej części regionu 6 000 lat temu, od tamtej pory jest kluczowa dla rolnictwa, kuchni, religii i krajobrazu tego obszaru. Wąskie, zimozielone, szarozielone liście o srebrzystym spodzie mienią się na wietrze. Pod koniec wiosny pojawiają się małe, pachnące, kremowobiałe kwiaty, po których następują zielone owoce, dojrzewające do czerni jesienią i zimą. Drzewo jest mrozoodporne do -10°C w przypadku zadomowionych okazów, wyjątkowo długowieczne (niektóre okazy mają ponad 2 000 lat) i niezwykle tolerancyjne na suszę, sól, alkaliczne kamieniste gleby oraz silny wiatr. Aktywny wzrost przypada na okres od wiosny do jesieni; w łagodne zimy drzewo zwalnia, ale nie zatrzymuje wzrostu.

Oliwki prezentują się najpiękniej jako dojrzałe okazy wielopniowe, gdzie sękate szare pnie i srebrzysta korona tworzą potężną rzeźbiarską obecność. Posadź pojedyncze starożytne drzewo jako centralny punkt ogrodu śródziemnomorskiego, w regularnych odstępach dla sadów oliwnych, w formalnych parach flankujących bramy i wejścia lub jako wolnostojący okaz na trawniku, gdzie można docenić jego formę. Chłodne srebrzysto-szare ulistnienie stanowi tło dla niemal wszystkiego, ale szczególnie dobrze komponuje się z ciemnymi pionami Cupressus sempervirens, magentą Bougainvillea, błękitem Plumbago auriculata i Lavandula oraz ciepłymi odcieniami ochry kamiennych murów i terakoty. Podsadzaj płytko korzeniącymi się towarzyszami śródziemnomorskimi: Cistus, Phlomis, Salvia rosmarinus, Iris germanica, Stipa tenuissima.