Euphorbia dendroides

Efektowny krzew o rzeźbiarskiej, drzewiastej formie i wyrazistym wiosennym wyglądzie. Jego niebiesko-zielone ulistnienie latem zmienia barwę na złotą, kontrastując z intensywnie żółtymi przylistkami, które nadają roślinie architektoniczny charakter i sezonowy dramatyzm.

Euphorbia dendroides to wspaniały, rodzimy krzew śródziemnomorski, powszechny na wapiennych klifach i przybrzeżnych zboczach Grecji, Sycylii, Sardynii i Hiszpanii. Posiada nietypowy, odwrócony cykl sezonowy, doskonale przystosowany do śródziemnomorskich lat: rośnie i kwitnie od jesieni do wiosny, po czym zrzuca liście i przechodzi w stan całkowitego spoczynku podczas suchego lata, stając się bezlistnym, srebrzysto-szarym szkieletem od czerwca aż do jesiennych deszczy. Jasne, zielonkawo-żółte kwiatostany pojawiają się od późnej zimy do wczesnej wiosny — od stycznia do kwietnia — pokrywając cały krzew. Roślina mrozoodporna do -5°C, wyjątkowo tolerancyjna na suszę, wymaga doskonałego drenażu i pełnego nasłonecznienia; jak u wszystkich Euphorbia, biały sok mleczny jest silnie drażniący.

Wilczomlecz drzewiasty tworzy idealnie symetryczną, zaokrągloną kopułę o wysokości i szerokości 1,5–2 m, z gałęziami rozchodzącymi się od podstawy w formie fontanny. Jest to jeden z najbardziej architektonicznych i autentycznie śródziemnomorskich krzewów, szczególnie polecany na suche, skaliste zbocza, do ogrodów nadmorskich, współczesnych kompozycji roślinnych i na żwirowe rabaty, gdzie letni spoczynek rośliny jest akceptowalny. Należy sadzić go na ciemnym tle — ciemny kamień, antracytowe mury, zimozielone Pistacia lentiscus lub Quercus ilex — aby srebrzysta zimowa forma i wiosenne kwiaty w kolorze chartreuse były wyraźnie wyeksponowane. Warto łączyć go z Cistus, Phlomis fruticosa, Helichrysum italicum, Lavandula stoechas i Salvia rosmarinus dla uzyskania autentycznej kompozycji śródziemnomorskiej makii. Należy zapewnić roślinie przestrzeń — jej symetryczna forma nie powinna być stłoczona.