Erigeron karvinskianus

Kępiasta, wieloletnia roślina okrywowa, która przez większą część roku wytwarza mnóstwo małych, przypominających stokrotki kwiatów. Kaskadowo zwiesza się z murków i łagodzi krawędzie ścieżek oraz donic.

Erigeron karvinskianus to jedna z najdłużej kwitnących roślin w ogrodach śródziemnomorskich, tworząca nieustanną chmurę małych, stokrotkowatych kwiatów od marca do listopada — pąki otwierają się jako białe, następnie różowieją, by ostatecznie wyblaknąć do odcienia liliowego, dzięki czemu roślina zawsze prezentuje wiele odcieni jednocześnie. W łagodnym klimacie nadmorskim kwitnie przez cały rok z krótkimi przerwami zimowymi. Roślina delikatnie rozsiewa się w szczelinach kamiennych murów, spoinach nawierzchni i żwirowych ścieżkach, naturalizując się w miękką, pełną ruchu i koloru formę. Mrozoodporna do -10°C, zimozielona, po ukorzenieniu tolerancyjna na suszę, o drobnej teksturze i pokroju płożącym, osiągająca 20–40 cm wysokości. Pod koniec zimy wymaga silnego przycięcia w celu odmłodzenia; toleruje ubogie, kamieniste gleby.

Erigeron karvinskianus jest jedną z najbardziej użytecznych roślin do łagodzenia krawędzi w projektowaniu ogrodów śródziemnomorskich. Należy sadzić ją w szczelinach murków z suchego kamienia, między płytami chodnikowymi, na obrzeżach żwirowych ścieżek, u podstawy schodów oraz na froncie rabat, gdzie będzie się rozlewać i rozsiewać, tworząc nieustannie kwitnącą, miękką chmurę. Biało-różowa paleta barw łączy się absolutnie ze wszystkim — Lavandula, Rosmarinus, Santolina, Salvia, różami, ziołami — i wyjątkowo pięknie łagodzi surowe linie nawierzchni oraz murów. W małych przestrzeniach dwie lub trzy rośliny w ciągu roku stworzą samowystarczalną kompozycję. Warto sadzić ją w pobliżu miejsc wypoczynku, aby cieszyć się ciągłym, cichym brzęczeniem przyciąganych przez nią zapylaczy.