Aloe barbadensis Miller

Rozety aloesu i wiosenne kłosy pomarańczowo-czerwonych kwiatów czynią go ozdobą ogrodu, podczas gdy kojący żel w jego liściach stanowi naturalny środek łagodzący oparzenia słoneczne, podrażnienia skóry i drobne rany.

Aloe vera kwitnie od późnej zimy do wiosny w rejonie Morza Śródziemnego, wypuszczając rozgałęzione grona rurkowatych, żółtych do czerwonych kwiatów, które w ciepłe dni przyciągają pszczoły i ptaki nektarniki. Aktywny wzrost następuje jesienią, zimą i wiosną; w najgorętszych tygodniach lata wzrost spowalnia, a roślina polega na wilgoci zgromadzonej w liściach. Toleruje suszę, ubogie gleby, słone powietrze i odbite ciepło od murów, ale szybko gnije w zimnych, wilgotnych warunkach i jest uszkadzana poniżej -2°C. Rośliny w pełnym słońcu rozwijają jędrniejsze, bardziej kolorowe liście; półcień jest akceptowalny w głębi lądu, ale zmniejsza kwitnienie.

Aloe vera tworzy kępy o wysokości i szerokości 60–90 cm poprzez odrosty, stopniowo budując znaczną kolonię. Stosuj go na rabatach żwirowych, skarpach, suchych murkach kamiennych, a zwłaszcza w płytkich terakotowych misach i ogrodach naczyniowych na tarasach, gdzie odrosty z czasem wypełniają przestrzeń. Naturalnie komponuje się z innymi śródziemnomorskimi sukulentami, takimi jak Aeonium, Echeveria, Agave, Sempervivum i płożący Delosperma, a jego niebiesko-zielony odcień kontrastuje ze srebrzysto-szarym listowiem Lavandula, Salvia rosmarinus i Westringia. Sadź go w pobliżu nieformalnych ścieżek, aby łatwo zebrać leczniczy żel, lub masowo na zboczach południowych, gdzie zimowe kwiatostany zapewniają pionowy kolor na tle śpiącej śródziemnomorskiej palety.