Olea europaea

Οι ελιές είναι ζωντανά έργα τέχνης, βαθιά ριζωμένες στην ιστορία της Μεσογείου και πολύτιμες για την παραγωγή ενός βασικού συστατικού της μαγειρικής. Οι αρχαίοι, ρυτιδωμένοι κορμοί τους και το ασημένιο φύλλωμά τους προσδίδουν γλυπτική ομορφιά και χαρακτήρα σε κάθε κήπο.

Η Olea europaea αποτελεί την πολιτιστική και οικολογική καρδιά της λεκάνης της Μεσογείου — εξημερώθηκε στην ανατολική Μεσόγειο πριν από 6.000 χρόνια και έκτοτε κατέχει κεντρική θέση στη γεωργία, τη γαστρονομία, τη θρησκεία και το τοπίο της περιοχής. Τα στενά, γκριζοπράσινα αειθαλή φύλλα με την ασημένια κάτω επιφάνεια τρεμοπαίζουν στον άνεμο. Μικρά αρωματικά άνθη σε κρεμ-λευκό χρώμα εμφανίζονται στα τέλη της άνοιξης, ακολουθούμενα από πράσινες ελιές που ωριμάζουν σε μαύρο χρώμα κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου και του χειμώνα. Το δέντρο είναι ανθεκτικό έως τους -10°C σε εγκατεστημένα δείγματα, εξαιρετικά μακρόβιο (ορισμένα δείγματα ξεπερνούν τα 2.000 χρόνια) και παρουσιάζει εξαιρετική ανοχή στην ξηρασία, το αλάτι, τα αλκαλικά πετρώδη εδάφη και τους ισχυρούς ανέμους. Η ενεργός ανάπτυξη πραγματοποιείται από την άνοιξη έως το φθινόπωρο· το δέντρο επιβραδύνει αλλά δεν σταματά την ανάπτυξή του κατά τους ήπιους χειμώνες.

Οι ελιές είναι πιο εντυπωσιακές ως ώριμα δείγματα με πολλούς κορμούς, όπου οι ρυτιδωμένοι γκρι κορμοί και η ασημένια κόμη δημιουργούν μια ισχυρή γλυπτική παρουσία. Φυτέψτε ένα μεμονωμένο αρχαίο δέντρο ως το επίκεντρο ενός μεσογειακού κήπου, σε κανονικά πλέγματα για δενδρώνες, σε επίσημα ζεύγη που πλαισιώνουν πύλες και εισόδους, ή ως αυτόνομο δείγμα σε γκαζόν όπου μπορεί να εκτιμηθεί η μορφή του. Το δροσερό ασημί-γκρι φύλλωμα λειτουργεί ως φόντο για σχεδόν τα πάντα, αλλά ιδιαίτερα με τις σκούρες κάθετες γραμμές του Cupressus sempervirens, το ματζέντα της Bougainvillea, το μπλε της Plumbago auriculata και της Lavandula, και τις θερμές ώχρες των πέτρινων τοίχων και της τερακότας. Φυτέψτε στη βάση τους μεσογειακά είδη με ρηχές ρίζες: Cistus, Phlomis, Salvia rosmarinus, Iris germanica, Stipa tenuissima.